मृदेचा गणपती। मृदेसी काय महती।।
गणपूजा गणासी पावी । मृदा मृदेमाजी समावी।।1।। पूजिता आम्ही गुरु । पूजा घेतो सद्गुरु । ।
आम्ही हमाल झालो दास ।गुरुपदवी नको आम्हांस
।। 2।।
थोरपण तेणेंची घेणे । आम्ही शिष्यरूपी राहणे ।।
ब्रहमांड नणो माजी। बिंदूम्हणे केली का जी ।।3॥
अभंगाचा भावार्थ
या अभंगातून नम्रता, गुरुभक्ती, सेवाभाव आणि शिष्यत्वाचे महत्त्व स्पष्ट केले आहे. मातीपासून गणपतीची मूर्ती तयार केली जाते आणि आपण त्या मूर्तीची भक्तिभावाने पूजा करतो. परंतु गणपतीची मूर्ती शेवटी मातीचीच असते आणि विसर्जन केल्यानंतर ती पुन्हा मातीतच मिसळते. त्यामुळे मातीचे वेगळे असे कोणतेही मोठेपण नसते. त्याचप्रमाणे माणसाने आपल्या पदाचा, प्रतिष्ठेचा किंवा ज्ञानाचा गर्व करू नये. खरे महत्त्व हे व्यक्तीच्या बाह्य रूपात नसून तिच्या गुणांमध्ये आणि कर्तृत्वात असते. गणपतीची पूजा केली असता जसे त्या पूजेचा मान गणपतीलाच मिळतो. अन् माती मात्र पुन्हा मातीतच मिसळून जाते. यातून अहंकार सोडून नम्रतेने जीवन जगण्याचा संदेश दिला आहे.
पुढे गुरू आणि शिष्य यांच्यातील नात्याचे महत्त्व सांगितले आहे. आम्ही गुरूंची पूजा करतो आणि त्या पूजेचा स्वीकार सद्गुरू करतात. गुरू हे ज्ञान देणारे, योग्य मार्ग दाखवणारे आणि जीवनाला दिशा देणारे असतात. आम्ही स्वतःला गुरूंचे सेवक समजतो. गुरूंच्या सेवेत राहणे आणि त्यांनी दिलेल्या शिकवणुकीचे पालन करणे हेच आमचे कर्तव्य आहे. आम्हाला गुरुपदाची अपेक्षा नाही किंवा गुरू म्हणून मोठेपणा मिळवण्याची इच्छा नाही. आम्ही हमालाप्रमाणे गुरूंच्या सेवेचे ओझे आनंदाने वाहण्यास तयार आहोत. यातून निरपेक्ष सेवाभाव आणि गुरूंविषयी असलेली निष्ठा दिसून येते. स्वतः मोठे होण्यापेक्षा गुरूंच्या चरणी राहण्यातच खरे समाधान आहे, असा विचार येथे व्यक्त केला आहे.
तिसऱ्या कडव्यात शिष्यभावाचे महत्त्व अधोरेखित केले आहे. माणसाने नेहमी स्वतःला शिष्य समजून राहावे आणि आपल्यापेक्षा श्रेष्ठ असलेल्या व्यक्तींकडून ज्ञान मिळवत राहावे. खरे मोठेपण हे मोठे पद मिळवण्यात नसून नम्रता, ज्ञान आणि सेवाभाव जपण्यात असते. जो माणूस स्वतःला सर्वज्ञ समजतो, त्याची ज्ञान मिळवण्याची वृत्ती कमी होते. परंतु जो नेहमी विद्यार्थी किंवा शिष्यभावाने राहतो, तो आयुष्यभर शिकत राहतो. गुरूंचा मान राखणे आणि त्यांच्या मार्गदर्शनाखाली प्रगती करणे यातच जीवनाचे सार्थक आहे. या अभंगातून अहंकाराचा त्याग करून गुरुभक्ती, नम्रता आणि सेवाभाव जोपासण्याचा उपदेश बिंदू करतात. माणसाने कितीही मोठे यश मिळवले तरी त्याने आपल्यातील नम्रता आणि शिष्यत्व कधीही सोडू नये, हा या अभंगाचा मुख्य संदेश आहे.
थोरपण तेणेंची घेणे । आम्ही शिष्यरूपी राहणे ।।
या ओळीचा अर्थ असा की, खरे थोरपण हे स्वतःला मोठे समजण्यात किंवा इतरांवर अधिकार गाजवण्यात नसते, तर आपल्यापेक्षा श्रेष्ठ असलेल्या व्यक्तींचे गुण आत्मसात करण्यात असते. गुरूंचे ज्ञान, त्यांची शिकवण, त्यांचे विचार आणि त्यांचे आचरण यांतून आपण मोठेपणा मिळवावा. मात्र हा मोठेपणा मिळवताना स्वतःला गुरू किंवा सर्वज्ञ समजण्याऐवजी कायम शिष्यभावाने राहावे. कारण शिष्यभाव माणसाला नम्र बनवतो आणि सतत काहीतरी नवीन शिकण्याची प्रेरणा देतो. ज्याला आपण सर्व काही जाणतो असे वाटते, त्याची ज्ञानप्राप्ती थांबते; परंतु जो स्वतःला विद्यार्थी समजतो, त्याच्यासाठी ज्ञानाचे दरवाजे कायम उघडे राहतात. म्हणूनच गुरूंकडून मोठेपणा मिळवायचा, पण स्वतःचे शिष्यत्व सोडायचे नाही, असा संतांचा भाव आहे.
ब्रह्मांड नेणो माजी । बिंदूम्हणे केली का जी ।।
या ओळीचा अर्थ समजून घेताना संतांची विनम्रता लक्षात घ्यावी लागते. 'ब्रह्मांड नेणो माजी' म्हणजे या अफाट ब्रह्मांडाचे, सृष्टीचे आणि परमेश्वरी शक्तीचे संपूर्ण ज्ञान आम्हाला नाही, अशी स्वतःच्या मर्यादांची जाणीव संत व्यक्त करतात. ब्रह्मांड किती विशाल आहे, त्यातील अगणित रहस्ये किती गहन आहेत, याची पूर्ण कल्पना कोणत्याही सामान्य माणसाला येऊ शकत नाही. एवढेच नव्हे, तर कितीही ज्ञान मिळवले तरी जाणून घेण्यासारखे खूप काही शिल्लक राहते. त्यामुळे आपल्या अल्पज्ञानाचा गर्व करण्याचे कारण नाही. 'बिंदू म्हणे केली का जी' या चरणात गुरूंना उद्देशून जणू विचारतात की, हे गुरुदेव, माझ्याकडून अशी कोणती मोठी कृती झाली आहे की मला मोठेपणाचा मान मिळावा? मी तर आपल्या कृपेवर अवलंबून असलेला एक सामान्य शिष्य आहे. या भावनेतून त्यांची आत्मनम्रता आणि गुरूंच्या चरणी असलेली समर्पणवृत्ती व्यक्त होते.
या कडव्याचा मुख्य तात्त्विक संदेश
या कडव्यातून, ज्ञान मिळवावे, पण ज्ञानाचा अहंकार बाळगू नये; मोठेपणा मिळवावा, पण मोठेपणाचा दावा करू नये; गुरूंच्या कृपेने प्रगती करावी, पण स्वतःला गुरूंच्या जागी बसवू नये.
खरा ज्ञानी माणूस स्वतःच्या ज्ञानापेक्षा अज्ञानाची व्याप्ती अधिक ओळखतो. म्हणूनच आयुष्यभर शिष्यभाव जपणे, नम्र राहणे आणि सतत शिकत राहणे हेच खऱ्या माणुसकीचे आणि आध्यात्मिक प्रगतीचे लक्षण आहे.